" غزل واره "

"در جمع من و این بغض بی قرار جای تو خالی"

1350hamid — Sun, 20 Jul 2008 10:55:18 GMT

به یاد تو کاست (نشانی ها)ی سید علی صالحی را گوش می دهم ٬آه!صدای گرم و مهربان تو و آنجا که

نجوا می کنی: در جمع من و این بغض بی قرار ٬جای تو خالی....

اشک روی صورتم جاده ی می سازد.

هنوز بازی زیبایت را به نقش "حميد هامون" از یاد نبرده ایم ٬آن گفتگوهای جادو کننده ی آغازین فیلم :

انسان از آن چیزی که بسیار دوست می دارد خود را جدا می سازد ٬ در اوج خواستن...(خواستن را خط می زنی و تمنا می نویسی )نمی خواهد٬ دوست می دارد ولی در عین حال می خواهدکه متنفر باشد٬امیدوار است٬ اما امیدواراست که امیدوار نباشد ٬همواره به یاد می آورد(باد شدیدی می وزد و نوشته هایت تا آن سوی زمان به پرواز در می آید) و خبرها که....

۰مردم ايران صبح امروز ۳۰تير ماه ۱۳۸۷ به تالار وحدت آمدند و باشكوه فراوان خسرو شكيبايي

بازيگر سينماي ايران را به قطعه هنرمندان بدرقه كردند.

۰پرويز پرستويي كه مديريت و اجراي اين مراسم را برعهده داشت؛ قبل از شروع برنامه بارها از حاضران

خواست که اجازه بدهند آمبولانس حامل پيكر خسرو شكيبايي وارد محوطه تالار وحدت شود

و اظهار داشت: خسرو اينجا ايستاده و اجازه دهيد وارد شود؛ او متعلق به شماست و راه را برايش باز

كنيد.

"قداره ي نزديك"

1350hamid — Sun, 13 Jul 2008 07:01:18 GMT

دوست هنرمندم، نوازنده و آهنگساز"عبدالحسين ميرزايي " از من خواست سروده ي در قالب ترانه را براي

آهنگسازي در اختيارش بگذارم ، به عنوان دومين تجربه از من پذيرا باشيد٬منتظر نظرهای ارزشمندتان هستم.

بازم تالار بي حرفي، دوباره بغض بي صبري

بازم حال و هواي ما، كمي تا قسمتي ابري!

بازم شب مرگي فانوس، بازم خاموشي ناقوس

گلوي مرغ حق بازم، اسير پنجه ي جادوس

دوباره كوچه دلگيره، بازم دريا زمين گيره

دوباره چشم هاي شاعر، اسير قفل زنجيره

شكوفا شد گل شب بو، همه عطرارو باطل كن

بازم ازدفتر خورشيد، يه شعر تازه نازل كن

بگو از گريه ي تقويم ،ازاين اردوي بي تصميم

خلايق لايق مرداب،مجالس مجلس ترحيم

بگو از شعله ي تاريك، ازاين دروازه ي باريك

ازاين فواره ي دور و، ازاين قداره ي نزديك.

نمایش خیابانی:(ارتفاع...تنش...من)

نوشته وکار:حمید رضا میرزایی

با بازی: سعید غریبی٬ سعید کاظمیان

طراح پوستر و بروشور:مصطفی مسلمی

شرکت کننده در اولین جشنواره خیابانی شهرونی- گرگان تیر ۸۷

اول بازیگری : سعید غریبی ٬ دوم بازیگری: سعید کاظمیان

اول کارگردانی و دوم نویسندگی: حمید رضا میرزایی

به عنوان دومين

فریاد همیشه رها

1350hamid — Thu, 12 Jun 2008 17:12:18 GMT

به نام خدای دوستدار کودکان و نوجوانان آن شب که تا سحر «قصه های گل های قالی» را برای هزارمین بار به یاد روزهای کودکی ورق می زدم باور نمی کردم که فردا «کلاغ ها » خبر بیاورند که تو دیگر «دور از خانه»یی. «روزی که فریادم را همسایه ها شنیدند» و احساس کردم جای قلبم خالی مانده است. «من قلب کوچکم را سال ها پیش به تو هدیه کرده بودم» برای استاد مسلم اخلاق و ادبیات ، نادر ابراهیمی برگرفته از سایت : خانه تئاتر پیشکش به روح زلال "نادر ابراهیمی": نمی شود که تو باشی به مهربانی مهتاب٬و این روح ولگرد٬باز هم کوله را زمین نگذارد.تو فریاد همیشه رهایی٬ضامن پرواز هر صدایی . "آتش بدون دود"ی بودی ....گمان مبر دریا دریا کوه٬جنگل جنگل کویر ٬تصویر کودکانه گی چشم هایت را از یاد زدوده باشند.... نشان مهربانی شدی بر هنر دشت صحرایی من....گنبد آتوسا حصارکی با "دریچه " به روز است. http://great-ahoura.persianblog.ir

" درخت سيب ِزندگي"

1350hamid — Wed, 28 May 2008 16:09:18 GMT

براي مهربان شدن، كمي به من زمان بده

كبوتر ِ دل ِ مرا به دست آسمان بده

دو كوچه آن طرفتر از بهارهاي خانگي

شكوفه هاي دوستي به دست اين و آن بده

درخت سيب ِزندگي پُر از چراغ آرزوست

به شاخه شاخه هاي آن كمي تكان تكان بده

ز ِ تَََََركه هاي نارون عصاي زندگي بساز

ودر هجوم ِ بادها به دست ناتوان بده

بيا به خاطر صفا به باغ حرمتي ببخش

به باغبان سلام كن ،‌به غنچه ها امان بده

كنار ِ ماسه هاي خيس ِ ساحل نگاهمان

مسير ِسبز كوچ را به ابرها نشان بده.

"معبد پاییزی" متولد شده است

دوست شاعرم علی اکبر آغاسیان

http://www.mabadepaiz.blogfa.com/

۱۶ ردیبهشت٬ "پلنگ" بیشه ی عشق از میان ما رفت.

1350hamid — Tue, 06 May 2008 17:25:18 GMT

مهرآفرين و كهكشان و تاج سري

ناهيد و اشك و آينه دارم ، نمي خري؟

امشب كه گيسوان زمين فاش مي شود

آورده ي براي من از ماه روسري؟

آورده ام نشانه ي از قاف آسمان

تا بشكفد ز چشم تو سيمرغ ديگري

پل مي شود براي تو رنگين كمان شعر

بايد ز هفت پرده ي خورشيد بگذري

ديدم كه پلك پنجره را باز مي كني

تا آسمان پرنده و فانوس مي بري

برگرد! بارها به دلم قول داده ام

از باغ چشم هاي خدا گل مي آوري .

---------------------------------------------

با خالق " سوو شون"

« سيمين دانشور» نويسنده رمان‌هايي چون «سووشون»، «جزيره سرگرداني» و «ساربانْ سرگردان»

و همسر «جلال آل احمد» (۸ ارديبهشت)۸۷ ساله شد
دانشور در سال ۱۳۰۰شمسي در شيراز متولد شد. او فرزند محمدعلي دانشور (پزشك) و قمرالسلطنه حكمت (مدير هنرستان دخترانه و نقاش) بود. تحصيلات ابتدايي و دبيرستان را مدرسه انگليسي مهرآيين گذراند و در امتحان نهايي ديپلم شاگرد اول كل كشور شد. سپس براي ادامه تحصيل در رشته ادبيات فارسي به دانشكده ادبيات دانشگاه تهران رفت. دانشور، پس از مرگ پدرش در 20 سالگي، شروع به مقاله‌نويسي با نام مستعار شيرازي بي‌نام براي راديو تهران و روزنامه ايران كرد. مشوق دانشور در داستان‌نويسي فاطمه سياح، استاد راهنماي وي، و صادق هدايت

بودند.در همين سال با زنده یاد جلال آل‌احمد، كه بعداً همسر وي شد، آشنا گردید.

در 1328 با مدرك دكتري ادبيات فارسي از دانشگاه تهران فارغ‌التحصيل شد. عنوان رساله او «علم‌الجمال و جمال در ادبيات فارسي تا قرن هفتم» بود كه با راهنمايي سياح و بديع‌الزمان فروزانفر از آن دفاع كرد.
كه اخبرا از انتشار آن خبر داده است

دانشور 29در سالگي زماني كه در اتوبوس نشسته بود تا راهي شيراز شود با جلال آل‌احمد نويسنده و روشنفكر ايراني آشنا شد و در همين سال با آل‌احمد ازدواج كرد. سپس دانشور با دريافت بورس تحصيلي به دانشگاه «استنفورد» رفت و در آنجا دو سال در رشته زيبايي‌شناسي تحصيل كرد. وي در اين دانشگاه نزد «والاس استنگر» داستان‌نويسي و نزد «فيل پريك» نمايش‌نامه‌نويسي آموخت. در اين مدت دو داستان كوتاهش به زبان انگليسي در ايالات متحده چاپ شد.

پس از بازگشت به ايران، دانشور در هنرستان هنرهاي زيبا به تدريس پرداخت تا اين كه در سال 1338 استاد دانشگاه تهران در رشته باستان‌شناسي و تاريخ هنر شد. اندكي پيش از مرگ آل‌احمد در 1348، رمان «سَووشون» را منتشر كرد، كه از جمله پرفروش‌ترين رمان‌هاي معاصر است. او در 1358 از دانشگاه تهران بازنشسته شد.

آثار او عبارتند از: مجموعه‌هاي داستان كوتاه آتش خاموش و شهري چون بهشت و نيز ترجمه آثاري از برنارد شاو (سرباز شكلاتي)، آنتوان چخوف (دشمنان)، آلن پيتون (بنال وطن)، ناتانيل هاثورن (داغ ننگ) و ديگران.

از آثار ديگر وي مي‌توان به چهل طوطي (با جلال آل‌احمد)، به كي سلام كنم؟، و ترجمه ماه عسل آفتابي اشاره كرد. وي چند اثر غيرداستاني نيز دارد، از جمله غروب جلال، شاهكارهاي فرش ايران، راهنماي صنايع ايران، ذن بوديسم، و مقالاتي با عنوان «مباني استتيك» در روزنامه مهرگان.

مهم‌ترين آثار دانشور پس از انقلاب ايران رمان‌هاي «جزيره سرگرداني» و «ساربانْ سرگردان» هستند كه به وقايعي كه به اين انقلاب منجر شد و اتفاقات بعد از آن مي‌پردازند.

در روز سي‌ام تيرماه سال گذشته دانشور به علت مشكلات حاد تنفسي در بيمارستان پارس بستري شد و شايعه شد كه او درگذشته‌است. اما اين خبر تكذيب شد و دانشور با تشخيص تيم پزشكي از بيمارستان مرخص شد. برای ایشان آرزوی سلامتی و طول عمر را داریم.

-----------------------------------------------------------

۱۶ ردیبهشت٬ "پلنگ" بیشه ی عشق از میان ما رفت.

به یاد "حسین منزوی"

حسین منزوی متولد اول مهرماه ۱۳۲۵در زنجان بود با مجموعه «حنجره زخمی غزل» به جامعه ادبی معرفی شد و گل كرد. محمدعلی بهمنی غزلسرای نامی معاصر می گوید: «اگر بخواهیم غزل بعد از نیما را بررسی كنیم باید بگوئیم كه هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه) گویی در غزل پلی می زند و منوچهر نیستانی از این پل عبور می كند و ادامه دهنده این راه حسین منزوی است كه طیف وسیعی را به دنبال خود می كشد.»

منوچهر آتشی شاعر برجسته معاصر نیز می گوید: منزوی به نوعی بنیانگذار شیوه دیگری از تغزل بود.حسین منزوی در طی چندین دهه فعالیت ادبی «حنجره زخمی غزل»، «صفرخان»، «با عشق در حوالی فاجعه»، «ترمه و تغزل»، «به همین سادگی»، «با عشق تاب می آورم» (مجموعه شعرهای نیمایی)، «از شوكران و شكر»، «با سیاوش از آتش»، «از كهربا و كافور»، «از خاموشی و فراموشی»، «این ترك پارسی گوی» (بررسی شعر شهریار) و حیدر بابا (ترجمه منظومه حیدر بابای شهریار) را منتشر كرد.

حسین منزوی كه غزلیاتش چه از نظر فرم و چه به لحاظ معنا و زبان تعداد بسیاری از شاعران را تحت سیطره خود داشت دهه ۵۰را دهه حضور یك نسل تازه تر از شعر معاصر می دانست و در این باره گفته بود: «این دهه در حقیقت، می توان گفت كه متعلق به هم نسلان من است، یعنی اگر ما نسل نیما را نسل اول شعر معاصر بدانیم، نسل اخوان و شاملو را نسل دوم، نسل فروغ، آتشی، رویایی و فرخ تمیمی را نسل چهارم، یك نیم نسل هم بین این دو می آید كه البته تفاوت زیادی با هم ندارند. یعنی شاعرانی همچون سیروس مشفقی، سیاوش مطهری و اصغر واقدی. بعد می رسیم به نسل ما، یعنی نسل شاعرانی كه بعد از جنگ جهانی دوم متولد شدند، آن هم با ویژگی های خاص تاریخی خود ولی این نسل، نسلی است كه دوباره زبانش را به طرف نوعی لیبرالیسم با نوعی زبان غنایی می چرخاند و دوباره حتی اگر مرثیه می سراید یا حماسه می آفریند از امید هم می گوید.»

او بامداد چهارشنبه ١٦ اردیبهشت ٨٣ در سن ٥٨ سالگی براثر عارضه ی قلبی و بيماری ريوی در تهران درگذشت.

دو غزل از "حسین منزوی"

شهر منهای وقتی که هستی، حاصلش برزخ خشک وخالی

جمع آیینه ها ضربدر تو٬ بی عدد صفر بعد از زلالی

می شود گل در اثنای گلزار ،می شود کبک در عین رفتار

می شود آهویی در چمنزار ،پای تو ضربدر باغ قالی

چند برگیست دیوان ماهت؟، دفتر شعرهای سیاهت

ای که هر ناگهان از نگاهت ، یک غزل می شود ارتجالی

هرچه چشم است جز چشمهایت ٬سایه وار است و خود در نهایت

می کند بر سبیل کنایت مشق آن چشمهای مثالی

ای طلسم عددها بنامت ،حاصل جزر و مدها به کامت

وی ورق خورده ی احتشامت ،هر چه تقویم فرخنده فالی

چشم واکن که دنیا بشورد، موج در موج دریا بشورد

گیسوان باز کن تا بشورد، شعرم از آن شمیم شمالی

حاصل جمع آب و تن تو ،ضربدر وقت تن شستن تو

این سه منهای پیراهن تو برکه را کرده حالی به حالی .

--------------------------------------------------

خيال خام پلنگ من به سوی ماه جهيدن بود

... و ماه را ز بلندايش به روی خاک کشيدن بود

پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پريد و پنجه به خالی زد

که عشق ـ ماه بلند من ـ ورای دست رسيدن بود

**********

گل شکفته ! خداحافظ اگر چه لحظه ی ديدارت

شروع وسوسه ای در من به نام ديدن و چيدن بود

من و تو آن دو خطيم آری موازيان به ناچاری

که هر دو باورمان ز آغاز به يکدگر نرسيدن بود

اگر چه هيچ گل مرده دوباره زنده نشد اما

بهار در گل شیپوری مدام گرم دميدن بود

شراب خواستم و عمرم شرنگ ريخت به کام من

فريبکار دغل پيشه بهانه اش نشنيدن بود

********

چه سرنوشت غم انگيزی که کرم کوچک ابريشم

تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پريدن بود .